‫شرمنده!
‫نتونستم بزنم به نقطه حیاتی‌ات! زود خلاصت میکنم...
‫آشلاد...
‫...می‌خواستم دوستت باشم
‫آره. بیورن...
‫تو...
‫تنها...
‫دوست منی.
.خلاصم کن
.خب، شرمنده که منتظرت گذاشتم بچه
‫بیا.
‫باهات بازی میکنم.
وینلند
حماسه
:مترجم
Shinsekai_Yuri
A
B
‫#22 گرگ تنها
‫لعنتی.
‫داره متفاوت از همیشه رفتار میکنه.
‫خوب؟ بنظرت کدومشون برنده میشه، شاهزاده؟
‫میخوای شرط ببندیم؟
‫برام مهم نیست که چه کسی برنده میشه.
‫قبل از اینکه کسی کشته بشه دوئل رو متوقف میکنم.
‫خیلی ضدحالی!
‫یه دوئل بین دو جنگجو به این خبرگی هر روز پیش نمیاد.
‫خیلی خوب، تو فکر میکنی که کدام یک قوی‌تر هستند؟
‫من؟ همم بذار ببینم...
‫به گمونم آشلاد. یه پوند نقره روی بردش شرط میبندم.
.شرطی نمی‌بندم ‫چرا اینطور فکر میکنی؟
فقط یه حسه، حسی که ازش به آدم تلقین می‌شه
‫تورفین تو رو شکست داد.
‫آشلاد از اون هم قویتره؟
‫لعنتی. شاهزاده. منو دست کم گرفتی؟
‫امکان نداره که بین ما ۳ نفر ‫من ضعیف‌ترین باشم، درسته؟
‫گفتن اینکه کدوم قویتره و کدوم ‫ضعیف‌تر به این راحتی نیست.
‫بعضی وقتا میبری، بعضی وقتا میبازی. به این راحتی نمیشه افراد رو رتبه بندی کرد. جالبیه ماجرا به همینه.
‫علاقه‌ای به دونستنش ندارم.
‫مثل اینکه تو واقعا یه زن هستی.
‫چی شده، تورفین؟ بیا.
‫قبل از اینکه برف بدتر بشه میخوام اینو تمومش کنم.
‫چاره‌ای برای آدم نمیذاری.
‫ببین. الان حمله به من آسون‌تره، درسته؟
‫بیا، پسر.
‫دیدی؟
‫هنوز متوجه نشدی که چرا نتیجه این میشه؟
‫حرفی که الان گفتم رو پس میگیرم. ‫این یه دوئل نیست.
‫آشلاد تورفین رو مثل کف دستش میشناسه. ‫
‫این دو تا حتما خیلی باهم دوئل کردند. ‫دلیل دوئل‌ـشون چیه؟
‫نمیدونم. کسی به من نگفته.
‫ای بابا.
‫تو هیچوقت درس نمیگیری، بچه.
‫چون تورکل رو شکست دادی جوّ گرفتت؟
‫دیگه ازت حالم بهم میخوره.
‫دست نگه دار! کافیه!
‫فکر کردی که میتونی من رو فقط با یه دست شکست بدی؟
‫واقعا که.
‫امروز حال خیلی خوبی دارم.
‫دست نگه‌دار!
‫دیگه کافیه. اون بیهوش شده.
‫تو برنده شدی.
‫واقعا جلوشون رو گرفتی؟
‫تورفین! هی! تورفین!
‫متوجهی؟ دوئل تموم شده.
‫تو باختی.
‫بس کن. دیگه تموم شده.
‫عوضی!
‫تو بیهوش شدی.
‫اون ضربه نهایی رو وارد کرده بود.
‫وقتی که دست راستت خوب شد دوباره از اول شروع کن.
‫حتی اگه دست راستت هم خوب بشه نتیجه همون میشه.
‫بخاطر زخم‌هات نیست.
‫تو یه احمقی که بخاطر حماقتش شکست میخوره.
‫معمولا میدونی موقع مبارزه چطور باید مبارزه کنی.
‫ولی وقتی از کوره در میری، ‫همش حیف میشه.
‫از نقطه‌ای که داری بهش نگاه میکنی ‫میتونم بفهمم که میخوای بری برای گردنم.
‫از کوره در رفتن، بالا بردن صدا،
‫و تکون دادن شمشیر. ‫یه احمق اینطور مبارزه میکنه
‫واقعا که. همه‌تون مثل همید.
‫هیچ زیبایی وجود نداره.
‫حق با بیورن بود.
‫من از جنگجوها متنفرم.
‫خصوصا جنگجوهای شمالی، وایکینگ‌ها.
‫اولین کسی هم که کشتم یه جنگجوی شمالی بود.
‫اصلا مرد زیبایی نبود.
‫اون پدرم بود.
‫بچه...
‫برای آینده‌ت یه چیزی بهت میگم.
‫بهت میگم چطور کسی رو که ازش متنفری بکشی.
‫خیلی خوب!
‫-دارم پیر میشم. ‫-پشت سرت رو مواظب باش.
‫مادر من یه برده بود.
‫مادر من مریض بود و نمیتونست کار کنه.
‫برای همین از وقتی که یادمه،
‫در آهنگری و استبل کار میکردم.
‫بدن من همیشه پر از
‫خاکستر، ذغال، یا مدفوع اسب بود، ‫و همیشه یا سیاه بود یا سفید.
‫برای همین به من اسم «آشلاد» رو دادند.
‫یعنی «پوشیده شده از خاکستر».
‫جناب اولاف برگشته!
‫دوباره پیروز بودند!
‫پدر من مال یه خانواده قدرتمند از یوتلند بود.
‫-جناب اولاف! ‫-خوش برگشتید، جناب اولاف!
‫اون عاشق، مشروب، زن و کشتن مردم بود.
‫اون شبیه وایکینگ‌هایی بود که همه جا میشد پیدا کرد.
‫شنیده بودم که از زن‌های زیادی در اینور و اونور ‫بچه‌های زیادی مثل من داشت.
‫ولی اون فقط به فرزندان بزرگترش که ‫از زن قانونیش بودن اسم داده بود.
‫اون احتمالا حتی نمیدونست که ‫بقیه بچه‌هاش چه شکلی بودند.
‫شنیده بودم که مادرم
‫وقتی که جوون بوده یکی از ‫برده‌های مورد علاقه پدرم بوده.
‫ولی وقتی که مریض شد، با اون مثل یه سگ رفتار کرد.
‫برای من، زندگی همیشه سخت بود.
‫ولی برای مادرم اینطور نبود.
‫مادرم همیشه درمورد افسانه آرتوریوس ‫قهرمان، یکی از اجدادمون، میگفت.
‫اون همون داستان رو چندین بار گفت.
‫اون افسانه درمورد فرمانده‌ای بود که ۵۰۰ سال پیش از
‫سرزمین مادری مادرم درمقابل حمله وحشی‌ها محافظت کرد.
‫مادرم به پیشگویی اون افسانه که میگفت اون ‫قهرمان دوباره زنده خواهد شد باور داشت.
‫اون باور داشت که قهرمان برمیگرده ‫تا اون رو از بردگی و بیماری نجات بده.
‫مدام اون رو تکرار میکرد.
‫برای همین من هم کم کم شروع کردم به باورش.
‫اون میگفت که دور دست‌ها در سمت غرب،
‫در سرزمینی در آن سوی دریا، که مردم عادی نمیتونند به اون برسند،
‫بهشتی وجود داره که آرتوریوس افسانه‌ای در اون زندگی میکنه.
‫بهشتی که در اون صلح، رونق و زندگی ابدی قول داده شده.
‫قهرمان هنوز اونجاست، و داره ‫زخم‌های نبردش رو بهبود میده.
‫روزی، اون با یه لشکر برمیگرده ‫تا وحشی‌ها رو قتل عام کنه
‫و دنیا رو فتح کنه.
‫خانواده‌ی مادرم به انتظار برای اون ادامه دادند.
‫۵۰۰ سال صبر کردند.
‫قهرمان هنوز پدیدار نشده.
‫ولی فقط بهش فکر کنید.
‫اگه اون جدّ ما واقعا در همچین جای خوبی زندگی میکرد،
‫هرگز انتخاب نمیکرد که به همچین دنیایی برگرده.
‫وقتی ۱۱ سالم بود، قلب مادرم بالاخره شکست.
‫مادر!
‫از بین اون همه چیز که میتونست اتفاق بیفته، ‫اون فکر میکرد که پدرم، که درحال عبور از اونجا بود،
‫آرتوریوس افسانه‌ای‌ـه.
‫در اون لحظه فهمیدم.
‫اگه آرتوریوس همون لحظه برای نجات مادرم نیاد،
‫دیگه هرگز نخواهد اومد.
‫متوجهی چی میگم بچه‌ها؟
‫یه نفر باید انجامش بده.
‫یه انسان، نه یه قهرمان و نه یه خدا.
‫خیلی عجیبه.
‫تا اون موقع هرگز از شمشیر استفاده نکرده بودم ‫ولی اون شمشیر در دستانم احساس درستی داشت.
‫میدونستم که چطور باید اون رو حرکت بدم.
‫اون رو به عنوان مدرک اثبات این دیدم که ‫خون اون عوضی در رگ‌های من جریان داره.
‫خیلی شرمسارم.
‫دلم میخواد گریه کنم.
‫تو.
‫پسر اون زنی؟
‫پسر منی؟
‫درسته.
‫تو استعداد داری.
‫از امروز به بعد در تالار زندگی میکنی.
‫میدونستم که اون کسی نیست که ‫یه بچه ۱۱ ساله میتونه بکشه.
‫ولی موفق شدم کاری کنم که ‫پدرم از وجود من اطلاع پیدا کنه.
‫در تالار مواظب طرز رفتار کردنم بودم.
‫در تمریناتم برای یادگیری هنرهای ‫نظامی و اسب سواری تنبلی نکردم.
‫حتی با برادر‌های ناتنی‌ام رابطه خوبی داشتم.
‫آفرین، آشلاد.
‫همیشه مطمئن میشدم که به پدرم احترام میذارم.
‫من یه پسر وفادار بودم و فراموش نکردم ‫که اون من رو از زندگی بردگی نجات داد.
‫طولی نکشید که همه شروع کردند ‫به قبول اینکه من پسر پدرم هستم.
‫دو سال روش کار کردم.
‫دنبال دو چیز بودم.
‫میخواستم وقتی گاردش پایینه اون رو به دام ‫بندازم، و میخواستم که اموالش رو به ارث ببرم.
‫ای کاش شماها هم میتونستید ببینیدش.
‫نگاهش جوری بود که انگار داشت میپرسید، «چرا؟»
‫از شمشیر برادرم استفاده کردم.
‫یه نفر رو انتخاب کردم که با پدرم ‫رابطه خوبی نداشت و شمشیرش رو دزدیدم.
‫برادرهای دیگه‌ام فکر کردند که اون ‫کسی‌ـه که انجامش داده و اون رو دار زدند.
‫واقعا که چقدر اونها ساده بودند.
‫احمق و کثیف بودند.
‫هیچ چیزی جز حرص و طمع خودشون ندارند.
‫آدمای بدون زیبایی مثل اونها همه جا پیدا شدند
‫و شروع کردند به زور گفتن.
‫هرچقدر هم که اونها رو میکشتم، اونها تمومی نداشتند.
‫برام مهم نیست که آرتوریس باشه، یا راگناروک و یا روز قیامت.
‫اگه قراره بیاید، پس بهتره عجله کنید.
‫البته، وقتی که اون روز برسه، فکر نکنم ‫که اجازه بدند که به زندگیم ادامه بدم.
‫خیلی خوب، داستان طولانی بود. به هرحال، تورفین...
‫با اینکه ۱۰ سال گذشته، تو هنوز نتونستی من رو بکشی.
‫این یعنی تو یه احمقی.
‫خفه شو!
‫من...
‫من هراتفاقی هم که بیفته تو رو میکشم!
‫به هرقیمتی میکشمت!
‫ای بابا.
‫هنوزم اینو میگی؟ درست بعد از ‫اینکه اون حرف‌ها رو بهت زدم؟
‫تو مثل یه سگ میمونی که دنبال غذاست.
‫واقعا بخاطر سخت کوشید سپاسگذارم.
‫تنها کاری که باید انجام بدم اینه که نقش ‫بازی کنم که این دوئل‌ها رو با تو داشته باشم،
‫تا تو بری و حتی با یه نفر مثل تورکل هم مبارزه کنی.
‫تو بچه‌ی بدرد بخوری هستی.
‫باورم نمیشه.
‫باید از تورز ممنون باشم.
‫صبر کن.
‫صبر کن!
‫دیگه بس کن.
‫خفه شو! خفه شو! خفه شو! ساکت باش!
‫حالا وقت خوب کردن زخم‌هاته.
‫گفتم صبر کن.
‫بس نمیکنی؟
‫چه رقت انگیز.
‫ای بابا، دیگه سفت شدی، بیورن.
‫چرا من؟
‫تو نواده‌ی اون قهرمان هستی، آشلاد.
‫همینطور خردمند هستی.
‫دوست نداری که خودت شاه باشی و دنیا رو تغییر بدی؟
‫شوخیت گرفته؟
‫به حرفایی که زدم گوش نمیدادی؟
‫تو برای پادشاه بودن مناسب‌تری.
‫بیشتر از من و شاه سوین.
‫میتونم با نگاه به قیافه‌ات این رو متوجه بشم.
‫من فقط یه وایکینگم.